Bodaj najstarsze w świecie czasopismo motoryzacyjne zaczęło wychodzić ponad 100 lat temu. Był to brytyjski tygodnik "The Car Illustrated", założony przez lorda Johna Montague de Beaulieu, arystokratę i entuzjastę automobilizmu, który kierował tym magazynem do 1915 r.

Rok 2008 przynosi jubileusz bardzo ważny dla naszego sportu samochodowego, choć zapomniany. Otóż w 1928 r. postanowiono, by w 1929 r. po raz pierwszy zostały rozegrane automobilowe mistrzostwa Polski. W specjalnej uchwale sprzed osiemdziesięciu laty zapisano, że w sezonie 1929 do tych mistrzostw będą wliczone cztery konkurencje: majowy wyścig uliczny w Łodzi, czerwcowy wyścig górski Berest-Krzyżówka koło Krynicy oraz dwie najważniejsze imprezy sierpniowe - Międzynarodowy Wyścig Tatrzański i wyścig o Grand Prix Lwowa.

Wcześniej (w latach 1927 i 1928) dwukrotnie przyznano tytuły automobilowych mistrzów Polski. Został nim w obu tych latach inż. Henryk Liefeldt. Celowo użyłem tu określenia, że tytuł "został przyznany", nie zaś, że "został zdobyty". Bo też tak było w istocie - Liefeldtowi tytuł nadano. Decyzję taką podjął Automobilklub Polski, który w latach międzywojennych pełnił funkcję federacji (zrzeszającej kilkanaście automobilklubów regionalnych) i zarazem był afiliowany jako oficjalna reprezentacja naszego kraju przy AIACR (Międzynarodowe Stowarzyszenie Automobilklubów Uznanych), czyli organizacji, której następcą jest współcześnie FIA. Tak więc Automobilklub Polski był w tamtych latach najwyższą władzą w dziedzinie krajowego automobilizmu.

Te pierwsze tytuły automobilowego mistrza Polski zostały nadane Henrykowi Liefeldtowi w uznaniu jego ogromnych zasług dla polskiego sportu samochodowego. Zatem nie były to tytuły zdobyte za jakieś konkretne zwycięstwa czy za wyniki w tej czy innej imprezie albo cyklu zawodów. Raczej trzeba uznać nadanie takiego tytułu za symboliczny gest uznania, koronujący pionierskie dokonania sportowca, który przecierał dla innych nie odkryte wcześniej szlaki.

Kim był Liefeldt? Urodził się w 1894 r. Pasją w dziedzinie sportów motorowych "zaraził się" podczas zagranicznych studiów inżynierskich. Miał 18 lat, gdy w 1912 r. zadebiutował w wyścigach motocyklowych na brytyjskiej maszynie Rudge. Rok później zwyciężył w belgijskim wyścigu Coupe de la Meuse. Startował też w innych głośnych ówcześnie zawodach motocyklowych w Belgii i Francji. U schyłki I wojny światowej przybył do Polski; z Warszawy przedostał się do zaboru austriackiego, by na terenie Galicji zdobywać dla tworzącego się lotnictwa odradzającej się Polski samoloty, porzucane przez wycofujących się Austriaków. Właśnie inż. Liefeldt współtworzył pierwszą eskadrę łącznikową polskiego lotnictwa, która przeszła chrzest bojowy u schyłku wojny. Uczestniczył w tych lotach sam Liefeldt.

Po wojnie założył w Warszawie na Woli Wytwórnię Silników i Warsztaty Mechaniczne Henryk Liefeldt - Stefan Schiffner. Powstawały w niej zarówno silniki spalinowe (w tym lotnicze), jak i części dla przemysłu lotniczego. Zaczął też uprawiać wyczynowy automobilizm - z sukcesami startował w rajdach i wyścigach, ustanawiał też krajowe rekordy prędkości. M.in. 9 września 1928 r. na Szosie Stryjskiej we Lwowie swym Austro- Daimlerem osiągnął 170,5 km/godz, a w 1931 r. poprawił ten wynik na Szosie Wilanowskiej pod Warszawą (184,7 km/godz).

Wygrywał zawody nie tylko w Polsce, świetne wyniki osiągał także w słynnych imprezach zagranicznych - np. zajął drugie miejsce w głośnym w tamtych latach wyścigu górskim Zbraslav - Jilovisztie w Czechosłowacji. I to właśnie Liefeldt był dwukrotnie ogłaszany automobilowym mistrzem Polski niejako za całokształt swych osiągnięć. Pierwszy mistrz Polski zmarł w 1937 r. Miał 43 lata, pokonała go gruźlica…

Dopiero po uchwale Automobilklubu Polski z 1928 r. zaczęła się era mistrzostw z punktacją za poszczególne rundy tych mistrzostw. W 1929 r. pierwsze mistrzostwo tego rodzaju zdobył Jan Ripper przed Stanisławem Szwarcsztajnem. Obaj reprezentowali Krakowski Klub Automobilowy.